Artyści

FESTIWAL WNieboGłosy
1 czerwca 2019

MITRAfolk-rockowy zespół siedmiu muzyków, w których żyłach płynie nadmorska, a dokładnie gdyńska krew. Oryginalność zapewnia zespołowi sekcja dęta, podkreślona brzmieniem swojskiego akordeonu oraz szlachetnych instrumentów klawiszowych. Mitra to energetyczne, prędkie rytmy tudzież refleksyjne, stonowane ballady. Ich teksty przesycone są uczuciami ? od miłości, poprzez przyjaźń, na szeroko rozumianych relacjach ze światem skończywszy.

LIMBOSKI – tego koncertu nie może przegapić żaden miłośnik bluesa, folku, rocka i knajpianych ballad! LIMBOSKI (właść. Michał Augustyniak) frontman zespołu, wokalista, autor tekstów i instrumentalista. To on poetycko określił kobietę – “jesteś jak kwiat, jesteś jak mięta… “, nucił klimatycznie o czarnym sercu, tym samym kolorem nazwał Otella i zaistniał w głośnym muzycznym programie – “Must Be The Music”.

W 2010 roku wydał płytę “Cafe Brumba”, którą promował utwór “Piosenka dla mężatki”. Dwa lata później nagły zwrot w stronę estetyki lo-fi i bluesa w “Tribute to Georgie Buck” zapewnił mu nominację do Fryderyków 2012. W 2016 roku wydał album “One Man Madness” oraz płytę “W trawie”. I inne jeszcze młode – pod patronatem Programu Trzeciego Polskiego Radia.

W kwietniu 2018 roku odbyła się premiera jego najnowszej płyty – “Poliamoria”. Krążek inspirowany amerykańską muzyką folkową (połączenie bluesa, country i tradycyjnego rock and rolla). “Nie idź tam” oraz “Czarne bramy” to często grane w polskich rozgłośniach radiowych single promujące płytę.

Przez środowisko muzyczne styl grupy Limboski określany jest jako “nowatorskie retro”. Charyzmatyczny wokalista porównywany jest często do wielu popularnych artystów bluesowo-rockowych – Macieja Maleńczuka, Grzegorza Ciechowskiego czy Toma Waitsa.

BITAMINA– to istne muzyczne lekarstwo, wspomagające spragniony intrygujących bitów organizm. To bezpieczna dawka artystycznej witaminy, która uzależnia, ale bynajmniej nie szkodzi. Brzmienia utrzymane są w stylistyce eksperymentalnego hip-hopu, niekiedy zbliżając się do klimatów stricte jazzowych. Na specjalną uwagę zasługuje warstwa tekstowa utworów, obfitujących w inteligentne gry słowne autorstwa Piotra Skibińskiego. Zespół tworzą trzej młodzi, ale bardzo zdolni artyści: Amar Ziembiński (multiinstrumentalista, producent, perkusista), Mateusz Dopieralski (wokalista, producent, aktor teatralny/filmowy) i Piotr Sibiński (wokalista, producent, realizator, operator słowa). Muzycy są świetnymi erudytami, potrafiącymi wyśmienicie korzystać z sampli (np. wyjętych ze starych bajek), nie bojącymi się pójść pod prąd, zestawiając hip-hopowy beat z jazzem, folkiem, elektroniką, bossa novą i innymi gatunkami.

W sumie zespół “Bitamina” nagrał 4 albumy studyjne: “Listy Janusza”, “Plac Zabaw”, “C” oraz “Kawalerka”. W 2018 roku wraz z Dawidem Podsiadło stworzyli płytę producencką kolektywu Flirtini.

LAO CHE jeden z najciekawszych zespołów pierwszego dziesięciolecia XXI wieku, który umiejętnie połączył rock z folkiem, piosenką aktorską, electro, a nawet elementami słuchowiska. Zespół ma na koncie niezwykle bogatą dyskografię (“Gusła”,“Powstanie Warszawskie”,”Przystanek Woodstock”, “Gospel”,”Prąd stały/prąd zmienny”, “Soundtrack”, ?Dzieciom?, ?Wiedza o społeczeństwie?), a na koncie mnóstwo znakomitych (i bardzo zasłużonych) nagród. Tak naprawdę każda płyta Lao Che jest wielkim artystycznym wydarzeniem.

W głośnym albumie “Powstanie Warszawskie” Lao Che przekazuje historię w sposób ambitny, ale jednocześnie daleki od banału, nowoczesny i niestereotypowy, umiejętnie przenosząc ducha tamtych czasów do swoich nagrań. Pomogło w tym nie tylko wykorzystanie mikrofonów z epoki, ale również wsamplowane fragmenty przemówień (np. gen. Władysława Sikorskiego) czy wierszy Krzysztofa Kamila Baczyńskiego i Zbigniewa Jasińskiego. Płyta okazała się przełomową w historii Lao Che – wprowadziła zespół do czołówki polskiego rocka. Jej wyjątkowość zauważyli zarówno dziennikarze (“Gazeta Wyborcza” uznała ją za najważniejsze wydarzenie w polskiej muzyce 2005 roku, a “Przekrój” umieścił w piątce najlepszych płyt tego roku), jak i słuchacze (album roku w radiowej Trójce i nagroda widzów Przystanku Woodstock 2005 – “Złoty Bączek”). “Powstanie Warszawskie” zdobyło nominację do Fryderyków w kategorii “muzyka alternatywna”.

Inny, nowszy krążek Lao Che “Dzieciom” choć nawiązuje do Brzechwy i jego “Brzechwa dzieciom”, absolutnie nie kwalifikuje się jako płyta dla dzieci. Raczej dla dorosłych dzieci, dla tych, którzy mają dzieci i dla wszystkich, którzy byli kiedyś dziećmi. Bo teksty te, tak naprawdę skierowane do dorosłego odbiorcy dotykają rzeczy ważnych, czasami przerażających, trudnych i bolesnych. Epatują dziecięcą formą literacką, wyliczanką, czasem pozornie infantylną baśniowością, np.

Za górami, za lasami,
Za czterema Burger Kingami,
Był sobie raz, zielony las…

Lao Che nie bez kozery bywa nazywany crossoverowym zespołem muzycznym. Mnóstwo w nim stylistycznych wątków, intrygujących brzmień, a jednocześnie nowatorskiej i odważnej formy zarówno literackiej, jak i brzmieniowej.

Hip-hop FESTIWAL

2 czerwca 2019

Sarius to ikra, błyskotliwość i absolutnie newschoolowa witalność częstochowskiego rapera ? Mariusza Gollinga. To twórczość pełna buntu, ale i codziennych, prozaicznych refleksji. W środowisku muzycznym Sarius bywa porównywany do O.S.T.R. (z którym zresztą niejednokrotnie współpracował) ze względu na swój młodzieńczy temperament i równie błyskotliwą twórczość. W Internecie roi się od jego hitów: ?Wiking?, ?Kurtyna? czy ?Dziecko Wojny?. Warto dodać, że artysta zadebiutował całkiem niedawno – w 2013 roku wydał album ?Blisko leży obraz końca?, wyprodukowanym przez DJ-a Emroma i wydanym nakładem wytwórni Asfalt Records, której stał się pełnoprawnym członkiem. Wytwórnię opuścił po wypuszczeniu płyty ?I żyli krótko i szczęśliwie? w 2016 roku. Współpracował z takimi artystami, jak Hades czy O.S.T.R.

Luxtorpeda to wyjątkowe i cieszące się dużą popularnością zjawisko muzyczne na naszej scenie. Na czele zespołu stoi Robert „Litza” Friedrich, artysta, który był współtwórcą tak ważnego zespołu dla polskiego rocka jak Acid Drinkers. O tym jaki wszechstronny muzyk świadczy też to, że jest również pomysłodawcą dziecięcej i bardzo popularnej Arki Noego. Wspomnieć trzeba też o takich zespołach jak Turbo, Creation Of Death, Flapjack, Kazik Na Żywo, które odegrały swego czasu dużą rolę na rockowej scenie w naszym kraju. Luxtorpeda do tej pory wydała cztery płyty studyjne, które cieszyły się bardzo dużą popularnością i zebrały pochlebne recenzje. Grupę tworzą również Robert „Drężmak” Drężek, Krzysztof „Kmieta” Kmiecik, Tomasz „Krzyżyk” Krzyżaniak i Przemysław „Hans” Frencel. Ten ostatni jest również współzałożycielem hip-hopowego projektu Pięć Dwa Dębiec. To właśnie połączenie wokalu Litzy z rapowaniem Hansa i ciężkim gitarowym graniem tworzy wyjątkowość Luxtorpedy. Do tego grupa mocno stawia na teksty, które mają w sobie cechy pewnej ewangelizacji, jednak bez zbytniego umoralniania. To po prostu uniwersalne przesłanie na temat kondycji współczesnego człowieka.


Grubson, czyli Tomasz Iwanca, jeden z najważniejszych i wpływowych polskich raperów. Swoich sił próbował już w pod koniec lat 90. występując w kilku grupach, takich jak choćby Wolność słowa. Pierwszy tzw.” nielegal” pt. „N.O.C” wydał w 2003 roku. Natomiast premiera oficjalnego materiału nastąpiła w 2009. Album „O.R.S.” zebrał pochlebne recenzje i zyskał status złotej płyty. Druga, podwójna płyta, „Coś więcej niż muzyka” cieszyła się jeszcze większą popularnością i pokryła się platyną a pochodzący z niej utwór pt. „Polski hip-hop” znalazł się na liście „120 najważniejszych polskich utworów hip-hopowych” według serwisu T-Mobile Music. Kolejne płyty potwierdziły klasę i dobrą formę Grubsona. Ostatni album artysty to „Gatunek L” z 2017 roku. Udana mieszanka różnych gatunków muzycznych oraz oryginalnych i mocnych tekstów. Koncerty też należą do silnych stron Grubsona, oprócz klubowych znane są też jego świetne (i wydane na DVD) występy na Przystanku Woodstock.